Czym jest rozwój osobisty nikomu pisać nie muszę. Wszyscy to wiemy, wszyscy do tego dążymy, usiłujemy się rozwijać. Jest jednak pewien aspekt tego zagadnienia, który nie daje mi spokoju.

We współczesnym świecie cała idea rozwoju osobistego powoli wypacza się w stronę, która zaczyna z lekka niepokoić. Ludzie coraz bardziej koncentrują się na osiąganiu szeroko pojętego sukcesu, wyznaczają sobie cele głównie materialne, bądź w znacznym stopniu z nimi powiązane. Pieniądze, sława i uznanie są na pierwszym miejscu. Na drugim ląduje świetny samochód, wielki dom, markowe ciuchy i olśniewająca biżuteria. Trzecie miejsce okupują szczupłe blondynki z cudownie silikonowym biustem oraz super-przystojniacy z penisami równie wielkimi jak ich portfele. Dopiero gdzieś tam na końcu znajdują się rzeczy naprawdę ważne.

Szkoda, że są one ważne dla tak nielicznych. Większość ludzi woli się koncentrować na trzech wymienionych wyżej punktach. Spotykałem się kiedyś z kobietą, która powiedziała mi, że facet musi spełniać trzy warunki: być świetny w łóżku, dużo zarabiać i mieć dobry samochód. Zabrakło miejsca dla duszy i serca. No cóż, moje łóżkowe umiejętności są raczej przeciętne, zarabiam różnie – raz lepiej raz gorzej (chociaż nie mam powodów do narzekań) oraz – o zgrozo! – nie posiadam prawa jazdy. Łatwo się można domyśleć, że nasz związek nie potrwał długo. Nie byłem „odpowiednim” facetem. Mówi się trudno i żyje się dalej, aczkolwiek człowiek w takich chwilach zaczyna zastanawiać się, co się do cholery dzieje z ludzkością.

Wróćmy jednak do rozwoju osobistego. Od wielu lat czytuję poradniki wszelkiej maści, książki, filmy, strony internetowe i inne takie wynalazki, poświęcone odnoszeniu sukcesu, pracy nad sobą – jednym słowem wszystko o rozwoju osobistym. Doskonale są mi znane prace takich autorów jak Brian Tracy, Joe Vitale, Anthony Robbins, George Bernard Shaw, Rhonda Byrne czy Napoleon Hill. Nie mam najmniejszego zamiaru nikogo krytykować – nie mnie krytykować mądrzejszych o siebie. Niemniej czytając dzieła wspomnianych autorów, odnoszę wrażenie, że czegoś tu brakuje.

Co więcej, wszystkie wypowiedzi ludzi powiązanych z branżą (tak, to jest już branża) rozwoju osobistego, samodoskonaleniem i odnoszeniem sukcesu brzmią dla mnie dziwnie sekciarsko. Uświadomiłem to sobie w pełni dopiero niedawno, podczas rozmowy z koleżanką z firmy, w której pracuję. Ona interesuje się właśnie tą tematyką. Regularnie bierze udział w spotkaniach i szkoleniach, nawet sama prowadzi czasami warsztaty. Sposób jej zachowania oraz wysławiania się przypomina mi Świadków Jehowy czy innych religijnych misjonarzy. Same uśmiechy, zachwyty, motywujące teksty, tylko pozytywy. Problem w tym, że świat nie składa się z samych pozytywów. Nie mam ochoty brać udziału w spotkaniach, na których każdy będzie mi mówił jaki to jestem wspaniały i cudowny, jak wiele mogę osiągnąć i jaki to sukces czeka na mnie tuż za rogiem.

W dodatku wszystkie te wypowiedzi są dziwnie ukierunkowane w jedną tylko stronę – posiadania i zdobywania. Nie mam nic przeciwko odnoszeniu sukcesu, ale nie czyńmy z niego głównego życiowego celu. Nauczmy się po prostu żyć. Oto, czego nam w dzisiejszych czasach brakuje. Gonimy za sławą i bogactwem, pozostawiając na uboczu innych ludzi i cały świat. Eksploatujemy otoczenie, nadmiernie wykorzystujemy okazje, przymuszamy się do całego tego wyścigu szczurów. A ja mówię: zatrzymajmy się na chwilę, pomyślmy. Dokąd to wszystko nas zaprowadzi? Cywilizacja pędzi przed siebie nie zważając, że przed nią wznosi się solidny mur. Jak nic łeb sobie o niego rozwali.

Oj, będzie się działo w nadchodzących latach, pewnie niejeden z was już to czuje w kościach. Przed nami największa imprezka w dziejach ludzkości. Zobaczymy tylko czy będzie wesoła czy może raczej przypominać będzie stypę.

Na zakończenie podkreślę, że jestem zwolennikiem rozwoju osobistego. Ale chodzi mi o Rozwój pisany przez duże „R”. Będę zawsze propagował zachowanie równowagi we wszelkich działaniach i marzeniach. Kwestię rozwoju osobistego traktuję szczególnie poważnie. Dlatego też rozkładam wszechświat na czynniki pierwsze i nie pomijam żadnego, nawet najdrobniejszego elementu.